Mięta pieprzowa

Bylina ta jest mieszańcem powstałym w nieznanym miejscu, a opisanym po raz pierwszy pod koniec XVII wieku przez angielskiego botanika J. Raya. Uprawia się często tę roślinę w Europie, Azji Południowej i Wschodniej, jak również w Ameryce Północnej i Południowej oraz w Australii. Kwitnie od czerwca do sierpnia.

Surowcem są liście (Folium Menthae piperitae) i ziele nie kwitnące (Herba Menthae piperitae). Należy odrzucić liście i pędy porażone przez rdzę (Puccinia menthae Pers.) lub nadgryzione przez owady. Zbiór prze­prowadza się przed kwitnieniem roślin. Liście i ziele suszy się w cieniu lub w suszarni w umiarkowanej temperaturze (do 35 °C.) Surowce najlepiej jest przechowywać w pudlach tekturowych lub workach. Nie wolno natomiast używać pojemników plastykowych, ponieważ tworzy­wa sztuczne absorbują olejek lotny. Zioła mają przyjemny mentolowy zapach i chłodzący smak. Wzmagają one trawienie i wydzielanie żółci, działają przeciwskurczowo i wiatropędnie. Najważniejszymi składni­kami są garbniki, gorycze i olejek lotny (do 2 %), złożony w przeszło 50 % z mentolu. Innymi składnikami olejku lotnego są: menton, felandren, pinen i cyneol.

Ziele i liście mięty są używane do wewnątrz w postaci odwaru lub jako część składowa mieszanek ziołowych przy bólach podbrzusza, nieżytach żołądka i jelit, wzdęciach, kolce żółciowej i skurczach oraz zewnętrznie jako dodatek do kąpieli przy wyrzutach skórnych o pod­łożu nerwowym. Z surowca otrzymuje się olejek miętowy ? składnik wielu gotowych preparatów, który działa silnie żółciopędnie, prze­ciwskurczowo i przeciwzapalnie. Dodaje się go również ? w celu po­prawienia smaku i zapachu ? do różnych past do zębów i wód do płukania ust. Znajduje także zastosowanie w przemyśle spożywczym (wódki, wyroby cukiernicze). Surowiec pozyskuje się wyłącznie z roślin uprawianych.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.