Jemioła pospolita

Ten zimozielony krzew jest półpasożytem. Można go często spotkać na drzewach liściastych, a pewne podgatunki na sośnie i jodle od nizin po pogórze, sporadycznie w piętrze górskim. Jemioła występuje w Anglii środkowej i południowej, w krajach śródziemnomorskich, w Iranie, Himalajach, Tybecie, w północnej części Indii, w Chinach i Japonii. W Eurazji zasiedla nie łączące się z sobą obszary.

Do celów leczniczych służą ulistnione wierzchołki gałązek (Herba VisciJ, zbierane w jesieni. Suszy się je w suszarni w temperaturze do 40 °C. Surowiec ma słaby zapach i smak gorzkawo-cierpki. Najważ­niejszym jego składnikiem jest alkaloid wiskotoksyna. Oprócz tego za­wiera on cholinę i acetylocholinę. Ziele obniża ciśnienie krwi i wzmacnia mięsień sercowy, ma również słabe właściwości moczopędne. Doświad­czenia przeprowadzone na myszach wykazały, że jemioła hamuje złośliwe bujanie tkanek; u ludzi jednak tego działania dotychczas nie zaobserwowano.

Ziele stosuje się do wewnątrz w postaci odwaru lub jako część skła­dową gotowych preparatów przy wysokim ciśnieniu krwi, zwapnieniu żył i nerwicowych bólach serca. Niektórzy lekarze zalecają podawanie preparatów z jemioły chorym na raka w przypadkach, gdy zabiegów chirurgicznych nie można już podejmować.

Surowiec pozyskuje się wyłącznie z roślin dziko rosnących. Niekiedy przy zbiorze jemioły popełnia się pomyłki wskutek jej podobieństwa do gązewnika europejskiego (Loranthus europaeus L), co obniża wartość surowca.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.