Fiołek wonny

Jest to bylina często rosnąca w skupiskach. Występuje pospolicie na zacienionych miejscach w wilgotnych gajach, na skrajach lasów, na krzaczastych zboczach, przy żywopłotach i parkanach, jak również w stanie zdziczałym w ogrodach i parkach od nizin po pogórze. Nie­rzadko jest uprawiana jako roślina ozdobna. Ojczyzną fiolka wonnego są prawdopodobnie obszary śródziemnomorskie, jak również Europa Zachodnia aż po Anglię. Od dawna jednak zadomowił się w całej prawic Europie. Kwitnie od marca do maja.

We wrześniu i październiku zbiera się ziele fiolka (Herba Violaeodo- ratae). Suszy się je w miejscu cienistym i przewiewnym. W suszarni temperatura nie powinna przekraczać 40 °C. Surowiec ma swoisty silny zapach i śluzowaty smak. Zawiera saponiny, glikozyd kwasu salicylo­wego ? wiolutozyd, przypuszczalnie również monotropidynę i barwnik wiolaninę. Ziele fiolka jest środkiem wykrztuśnym i łagodzącym po­drażnienie przy napadach kaszlu, ma również właściwości moczopędne i napotne.

Stosuje się je do wewnątrz w postaci odwaru lub jako składnik mieszanek ziołowych przy nieżycie oskrzeli lub kaszlu. Jego właści­wości moczopędne są wykorzystywane przy leczeniu chorób gość­cowych.

Surowiec pozyskuje się wyłącznie z roślin dziko rosnących. W po­łudniowej Francji uprawia się fiołki na użytek przemysłu perfumeryjnego.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.