Dziewanna wielkokwiatowa

Roślina dwuletnia. Rośnie głównie w cieplejszych rejonach, gdzie spotkać ją można stosunkowo często na słonecznych zboczach, żwi­rowiskach nadbrzeżnych, rumowiskach i pastwiskach, od nizin po po­górze. Rozpowszechniona jest w całej prawie Europie. Kwitnie od lipca do września.

Zbiera się złocisto-żółte korony kwiatowe wraz z przyrośniętymi do nich pręcikami (Flos Yerbasci). Zbiór trwa kilka tygodni, przy czym obrywa się codziennie rozwinięte w pełni kwiaty, zawsze podczas suchej pogody; aby uniknąć zbrunatnienia, nie wolno ugniatać koron kwiato­wych. Rozpościera się je ostrożnie cienką warstwą w miejscu cienistym i suszy w temperaturze otoczenia, a w razie konieczności dosusza w suszarni w temperaturze do 40 °C. Surowiec ma przyjemny miodowy zapach i smak. Zawiera bliżej nie zbadane saponiny, śluz, glikozydy flawonowe, ślady cukru i olejku lotnego. Działa wykrztuśnie i łagodząco przy uporczywym kaszlu. Antybiotyki zawarte, prawdopodobnie, w su­rowcu warunkują jego właściwości przeciwzapalne.

Kwiat dziewanny w postaci odwarów okazał się skuteczny przy kaszlu, zaflegmieniu dróg oddechowych, chrypce i katarze. Wchodzi on w skład ?ziółek piersiowych” i innych mieszanek, którym nadaje lepszą barwę. W Polsce od kilku lat nie stosuje się. W medycynie ludo­wej używany jest często do kąpieli w przypadku guzów krwawniczych odbytnicy i owrzodzeń podudzia. Surowiec pozyskuje się z roślin dziko rosnących bądź też uprawianych. Jest on stosunkowo drogi ze względu na pracochłonność zbioru i suszenia. Kwiatu dostarcza również dzie­wanna kutnerowata (V. phlomoides L.), która jest również rozpowsze­chniona w całej prawie Europie i występuje na podobnych stanowiskach jak dziewanna wielkokwiatowa.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.