Ciemierzyca biała

Bylina ta występuje w rozproszeniu, a nawet stosunkowo często na wygonach, wilgotnych zboczach górskich, polanach leśnych, past­wiskach, bagnach i w zaroślach kosodrzewiny od pogórza po piętro alpejskie, w niższych położeniach rzadko. Rośnie w całej strefie umiarko­wanej Eurazji. Kwitnie od czerwca do sierpnia.

W celach leczniczych wykopuje się na jesieni kłącza (Rhizoma Veratri). Po wymyciu i pocięciu na małe kawałki surowiec suszy się w miejscu cienistym i przewiewnym lub w suszarni w temperaturze do 45 °C. Surowiec jest bezwonny i ma ostry, gorzki smak. Ciemierzyca jest silnie trująca, należy zatem zachować wielką ostrożność przy zbiorze i dalszych czynnościach z surowcem. W żadnym wypadku nie wolno zatrudniać dzieci przy zbiorze. Surowiec wywołuje kichanie. Zawiera liczne alka­loidy, przede wszystkim protoweratrynę A i B, bardzo zbliżoną do niektórych glikoalkaloidów psianki czarnej (Solarium nigrum L), np. do solanidyny i tomatydyny. Alkaloidy ciemierzycy białej porażają mięśnie narządów oddechowych, powodują zwiększone wydzielanie śliny, pragnienie i wymioty.

W medycynie ludzkiej surowiec ten jest dziś bardzo rzadko stoso­wany. W wyjątkowych wypadkach zapisuje się wyodrębnione z su­rowca czyste alkaloidy (protoweratryny) w postaci gotowych prepa­ratów przy wysokim ciśnieniu krwi i ściśle określonych chorobach żołądka i jelit. Większe znaczenie ma kłącze ciemierzycy w medycynie weterynaryjnej; stosuje się je przy zaburzeniach czynności żołądka u bydła oraz zewnętrznie jako środek przeciw wszom i pchłom.

W Polsce ciemierzyca jest pod ścisłą ochroną i surowca nie pozyskuje się.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.